Κεφάλαιο IV – Το Ημερολόγιο
Ένα προσωπικό κεφάλαιο.
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχει ήδη περάσει ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησα τη Mia Ria. Ειλικρινά, ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έφτανε μέχρι εδώ.
Ξεκίνησα τη Mia Ria μέσα σε μια χρονιά όπου συνέβαιναν τόσα πολλά στη ζωή μου, μια χρονιά συναισθηματικών μετατοπίσεων, αβεβαιότητας και εσωτερικής αλλαγής. Με πολλούς τρόπους, αυτό το brand με έσωσε. Η δημιουργία των κομματιών, η φωτογράφισή τους και η πλήρης βύθιση σε κάτι που πραγματικά με ενέπνεε, ξύπνησαν ένα συναίσθημα που είχα να νιώσω από το 2022, όταν χρειάστηκε να απομακρυνθώ από μια καριέρα που αγάπησα βαθιά και θα αγαπώ πάντα.
Η Mia Ria μου έδωσε σκοπό τη στιγμή που τον χρειαζόμουν περισσότερο, και γι’ αυτό αξίζει να συνεχίσει να υπάρχει.
Υπήρξαν παύσεις και νέα ξεκινήματα. Αποφάσεις που έμοιαζαν υπερβολικά βαριές για να παρθούν. Μια συνεχής διαδικασία εσωτερικής αναδόμησης. Κάποια παλιά όνειρα έπρεπε να ραγίσουν για να μπορέσει αυτό να γεννηθεί. Υπήρξε φόβος, φόβος μήπως πάρω τη λάθος απόφαση, στιγμές αμφιβολίας αλλά πάνω απ’ όλα υπήρξε πίστη. Πίστη στον εαυτό μου.
Όταν δημιουργείς κάτι που είναι πραγματικά δικό σου, ό,τι κι αν είναι αυτό, γίνεται προέκταση του εαυτού σου. Το προστατεύεις ενστικτωδώς. Μέσα από αυτό μαθαίνεις ποιοι στέκονται δίπλα σου και ποιοι σε στηρίζουν.
Το να έχεις ένα μικρό brand απαιτεί χρόνο, προσπάθεια, άυπνες νύχτες, συνεχή σκέψη για το τι έρχεται μετά, την επόμενη κυκλοφορία, το επόμενο concept, και το θάρρος να εκτεθείς. Και αυτό δεν είναι εύκολο.
Ως ιδιοκτήτρια ενός μικρού brand, γίνεσαι η δημιουργός, η φωνή και η εικόνα πίσω από ό,τι χτίζεις.
Η κριτική παύει να έχει σημασία τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι συχνά προέρχεται από ανθρώπους που δεν τόλμησαν ποτέ να προσπαθήσουν. Έτσι, τίποτα δεν μπορεί πραγματικά να σε επηρεάσει.
Μην φοβάσαι ποτέ να παίρνεις ρίσκα. Χωρίς τα ρίσκα, δεν θα μάθεις ποτέ τι υπάρχει εκεί έξω, δεν θα μπορέσεις να δοκιμάσεις τις δυνατότητές σου και δεν θα μάθεις αν κάτι μπορεί πραγματικά να πετύχει.
Πάρε την ευκαιρία. Πάρε το ρίσκο. Κάνε ένα βήμα μπροστά. Να είσαι γενναίος/γενναία και μην φοβάσαι να εκτεθείς.
Στην αρχή δίστασα και αμφέβαλα για τον εαυτό μου. Φοβήθηκα, αλλά στο τέλος συνειδητοποίησα πως αν αυτό είναι κάτι που πραγματικά αγαπώ και απολαμβάνω να κάνω, τότε γιατί όχι;
Να θυμάσαι πως ο Θεός δεν βάζει ένα όνειρο ή μια ιδέα στην καρδιά σου, αν δεν ξέρει ότι είσαι ικανός/ικανή να τη φέρεις στη ζωή.
Αυτή η χρονιά υπήρξε βαθιά προσωπική σε κάθε επίπεδο, και κάθε κεφάλαιο της Mia Ria κουβαλούσε το δικό του νόημα. Το καθένα σημάδεψε μια στιγμή εξέλιξης, ενδοσκόπησης και συναισθηματικής μεταμόρφωσης. Όμως αυτό το κεφάλαιο είναι διαφορετικό. Βρίσκεται στο ενδιάμεσο, ανάμεσα σε ό,τι υπήρξε και σε ό,τι ακόμα διαμορφώνεται.
Η Mia Ria ξεκίνησε ως ένας τρόπος επιβίωσης και στη συνέχεια έγινε ένας τρόπος έκφρασης.
Τώρα, βρίσκεται στον χώρο ανάμεσα, εκεί όπου η εξέλιξη ξεδιπλώνεται.
Για να κλείσει αυτό το κεφάλαιο, το The Diary παρουσιάζει μια μικρή, επιλεγμένη συλλογή κομματιών, αντικείμενα που μοιάζουν προσωπικά και εκφραστικά με ήσυχο τρόπο. Τίποτα εδώ δεν είναι θορυβώδες. Τα πάντα είναι μελετημένα.
Τα υλικά περιλαμβάνουν απαλά γούνινα καπέλα σε βαθύ καφέ και ζεστό ιβουάρ, που αποπνέουν αίσθηση άνεσης και γείωσης, σαν κάτι δανεισμένο από τη μνήμη και όχι από τις τάσεις.
Μεταξωτά φουλάρια σε μαύρο και μπλε προσθέτουν αντίθεση και βάθος. Διαχρονικά, κινούνται φυσικά με το σώμα. Είναι κομμάτια σχεδιασμένα να φοριούνται με πολλούς τρόπους, να προσαρμόζονται στη διάθεση, την εποχή και τη στιγμή.
Τα δερμάτινα αξεσουάρ ακολουθούν την ίδια γλώσσα. Δημιουργημένα σε πλούσιους καφέ και σκούρους καφέ τόνους, κάθε κομμάτι φέρει βάρος και αίσθηση μονιμότητας. Ολοκληρωμένα με το μεταλλικό λογότυπο της Mia Ria, ισορροπούν ανάμεσα στην απαλότητα και τη δομή. Οι δερμάτινες στέκες, εξίσου εκλεπτυσμένες, πλαισιώνουν το πρόσωπο με ήσυχη αυτοπεποίθηση, σχεδιασμένες να μοιάζουν τόσο φυσικές όσο και σκόπιμες.
Μαζί, αυτά τα κομμάτια συνθέτουν μια συγκρατημένη αλλά εκφραστική παλέτα. Ουδέτερη, διαχρονική και συναισθηματικά γειωμένη. Είναι φτιαγμένα για να συνυπάρχουν, να φοριούνται σε στρώσεις, να επαναλαμβάνονται, να ζουν μέσα στον χρόνο. Όπως οι σελίδες ενός ημερολογίου, δεν ζητούν εξηγήσεις. Απλώς υπάρχουν ως σημάδια μιας στιγμής, κρατημένα κοντά.
Αυτό το κεφάλαιο δεν αφορά την ποσότητα, ούτε τον θόρυβο.
Αφορά την παρουσία.
Αφορά αντικείμενα δημιουργημένα με φροντίδα, φτιαγμένα για να αντέχουν και να κουβαλούν νόημα πολύ μετά το γύρισμα αυτής της σελίδας, καθώς εξελίσσονται σε κάτι μεγαλύτερο.